Zabawa w sklep w przedszkolu — gotowy scenariusz zajęć

Czterdzieści minut, dwadzieścioro dzieci, jedna lada. Scenariusz napisany tak, żeby dało się go przeprowadzić bez przygotowań w weekend.

Aktualizacja: 2026-10-13

Zabawa w sklep jest w przedszkolu obecna od zawsze, a nowa podstawa programowa (od roku 2026/2027) wymienia ją wprost — jako zabawę tematyczną, ćwiczenie liczenia i trening ról społecznych naraz. Kłopot w tym, że w grupie dwudziestoosobowej rozsypuje się w pierwszych pięciu minutach: dwoje dzieci stoi za ladą, reszta czeka i się nudzi.

Poniższy scenariusz rozwiązuje głównie ten problem — resztę robi sama zabawa.

Metryczka

• Grupa: 4–6 lat (warianty niżej), 15–25 dzieci
• Czas: 40 minut
• Cele: klasyfikowanie, liczenie, role społeczne i kultura rozmowy — rozpisane niżej
• Forma: praca w stałych zespołach, rotacja stanowisk

Cele zajęć

Cel ogólny: dziecko poznaje sklep jako miejsce, w którym ludzie pełnią różne role i płacą za towar ograniczoną ilością pieniędzy — i ćwiczy w nim liczenie.

Cele operacyjne — dziecko:

• grupuje towary według rodzaju (napoje, pieczywo, słodycze) i układa je na półce;
• przelicza żetony w zakresie dostosowanym do grupy i płaci za towar tyle, ile wskazuje cena;
• odczytuje cenę z kartki: 1, 2 albo 3 żetony, a w grupie starszej pełne złote do 5;
• wchodzi w rolę sprzedawcy i klienta, a potem zamienia się rolami;
• używa zwrotów grzecznościowych: „Poproszę…“, „Ile płacę?”, „Dziękuję”;
• czeka na swoją kolej przy kasie;
• w podsumowaniu mówi, co zrobiło, gdy zabrakło mu żetonów.

Odniesienie do podstawy programowej. Nowa podstawa wychowania przedszkolnego (rozporządzenie Ministra Edukacji z 11 marca 2026 r., stosowana od roku 2026/2027) w obszarze społecznym mówi o przyjmowaniu w zabawie ról pełnionych przez ludzi w społeczeństwie — z przykładem zabawy w sklep — o zwrotach grzecznościowych i o tym, że ludzie dysponują ograniczoną ilością pieniędzy. W obszarze matematycznym: klasyfikowanie obiektów według co najmniej dwóch cech, liczenie w możliwym dla dziecka zakresie, odczytywanie liczb z otoczenia (także cen w sklepach) oraz rozpoznawanie monet i banknotów i proste obliczenia — to ostatnie ćwiczy wariant z resztą dla grupy starszej. Jak te same wymagania wyglądają w klasach 1–3, opisujemy na stronie dla przedszkoli i szkół.

Materiały

• 15–20 pustych, czystych opakowań (kartony po płatkach, butelki PET, pudełka po herbacie)
• 3–4 koszyki lub reklamówki materiałowe
• „monety”: żetony, nakrętki albo wydrukowane krążki — po 10 na dziecko (gotowe pieniądze do zabawy do wydruku razem z kartami produktów i cennikiem)
• kartki A5 na ceny, marker
• opcjonalnie: tablet jako kasa (patrz „Wariant z kasą”)

Opakowania warto zbierać przez dwa tygodnie z pomocą rodziców — przy okazji wciąga to dom w to, co dzieje się w sali.

Przebieg — 40 minut

1. Wprowadzenie w kręgu (5 min)

Pytanie otwierające: „Kto był w tym tygodniu w sklepie? Co się tam robi?“

Zbierzcie odpowiedzi na tablicy w dwóch kolumnach: co robi sprzedawca / co robi klient. Ta lista będzie punktem odniesienia przez całe zajęcia — wracaj do niej, gdy zabawa zacznie się rozłazić.

2. Urządzamy sklep (8 min)

Dzieci w zespołach 4–5-osobowych dostają po 4–5 opakowań i zadanie: pogrupować towar i ustawić na „półce” (ławka, dywan, parapet).

To jest właściwa część matematyczna zajęć, choć nie widać w niej ani jednej cyfry. Klasyfikowanie — napoje osobno, słodycze osobno — to fundament, na którym stoi później liczenie zbiorów.

Na koniec każdy zespół podpisuje ceny. Dla młodszych: 1, 2 albo 3 żetony. Dla starszych: pełne złote do 5.

3. Runda pierwsza — sprzedajemy (10 min)

Podział: w każdym zespole dwoje sprzedawców, reszta idzie na zakupy do innych zespołów. Każde dziecko-klient dostaje 10 żetonów i zadanie: kupić trzy rzeczy.

Nauczyciel krąży i podrzuca zdania, których dzieci jeszcze nie mają: „Czy mogę prosić o…“, „Ile płacę?”, „Proszę resztę”.

4. Zamiana ról (10 min)

Sygnał, wszyscy się zatrzymują, sprzedawcy stają się klientami. To najważniejszy moment zajęć — dziecko, które przed chwilą liczyło, teraz musi czekać w kolejce, i odwrotnie.

W drugiej rundzie warto podnieść poprzeczkę: klient dostaje listę zakupów (trzy obrazki na kartce) i musi skompletować dokładnie to, co na niej jest.

5. Podsumowanie w kręgu (7 min)

Trzy pytania, w tej kolejności:

1. Co było najtrudniejsze — sprzedawać czy kupować?
2. Komu zabrakło żetonów? Co wtedy zrobiliście?
3. Co powiedzieć, gdy w sklepie czegoś nie ma?

Drugie pytanie robi najwięcej dobrego. Dzieci same dochodzą do tego, że pieniędzy jest skończona ilość — i że trzeba było wybrać.

Warianty

Grupa młodsza (3–4 lata)

Zrezygnuj z żetonów. Zabawa kończy się na podaniu towaru i podziękowaniu. Skróć do 25 minut i zostaw więcej czasu na urządzanie sklepu — dla trzylatka układanie pudełek jest zabawą, nie przygotowaniem do niej.

Grupa starsza (5–6 lat)

Wprowadź resztę: klient płaci 5 żetonów za towar kosztujący 3. Dodaj rolę „kierownika”, który sprawdza, czy reszta się zgadza — to naturalny sposób, żeby zajęcie znalazło się dla dziecka szybciej liczącego niż reszta grupy.

Grupa mieszana / integracyjna

Trzy stanowiska o różnej trudności: sklep „za jeden żeton”, sklep z cenami do trzech, sklep z resztą. Dzieci wybierają same — i zwykle wybierają dobrze.

Wariant z kasą na tablecie

Jeśli w sali jest tablet, może pełnić rolę kasy przy jednym stanowisku. Zdejmuje z dzieci sumowanie, zostawiając im to, co mają ćwiczyć: przyjęcie płatności i wydanie reszty.

KidRoles: Sklep nadaje się tu z trzech powodów praktycznych, nie marketingowych: działa bez internetu (sala nie musi mieć wi-fi), nie zakłada kont ani nie zbiera żadnych danych dzieci, a każde dziecko może mieć własny profil kasjera — z emoji albo zdjęciem, otwierany jednym dotknięciem (PIN „jak w prawdziwym sklepie” można włączyć starszym dzieciom). Telefon nauczyciela może służyć jako bezprzewodowy skaner: dziecko skanuje prawdziwe opakowanie, produkt wpada do koszyka na tablecie. Wystarczy też przycisk „Skaner” w Sklepie: kamera urządzenia czyta kody bez parowania, a dla grupy możesz wydrukować karty do zabawy (ikona, nazwa, cena i kod).

Aplikacja jest przeznaczona dla dzieci od 6 lat (zerówka, szkoła). Młodszym zostaw stanowiska bez tabletu albo niech skanują razem z dorosłym.

Asortyment i ceny ustawia się raz, przed zajęciami, i zostają w pamięci urządzenia.

Jeśli szukasz tego dla całej placówki — profile dla kilku grup, praca offline w sali bez wi-fi, faktura — jest osobna strona dla przedszkoli, zerówek, szkół i świetlic.

Link do lekcji

Przygotuj sklep pod zajęcia i wklej jeden link w Google Classroom albo Teams — dzieci (lub ich opiekunowie) otwierają aplikację z gotowym katalogiem, bez wpisywania produktów. Link możesz przygotować sam albo z pomocą ChatGPT, Claude lub Gemini: opisujesz produkty i budżet, asystent zwraca link (nie podawaj danych dzieci). Po kliknięciu aplikacja pyta, czy dodać produkty do katalogu, czy go zastąpić.

Przykładowy link: sklep z owocami, tryb Klient, poziom 1.

Uwagi organizacyjne

Hałas. Zabawa w sklep jest głośna i tak ma być. Ustal jeden sygnał ciszy (dzwonek, klaśnięcie) i przećwicz go przed startem, nie w trakcie.

Konflikty o role. Wybuchają zawsze przy podziale na sprzedawców. Rozwiązanie: rotacja jest w scenariuszu od początku i mówisz o niej zanim zaczniecie — „każdy będzie sprzedawcą, kolejność wylosujemy”.

Dziecko, które nie chce grać. Rola „dostawcy” (uzupełnia półki) albo „ochrony sklepu” pozwala uczestniczyć bez rozmowy z klientem. Dla dziecka nieśmiałego to często jedyne wejście do zabawy tematycznej.

Do zabrania na kolejne zajęcia

Ten scenariusz można powtarzać co kilka tygodni, zmieniając jedną rzecz: branżę sklepu (warzywniak, kwiaciarnia, sklep z zabawkami), walutę, wysokość cen albo wprowadzając promocje. Dzieci znają wtedy ramę i całą energię wkładają w to, co nowe.

Jeśli chcesz przygotować się od strony liczenia, przydatna będzie kolejność nauki liczenia pieniędzy — opisuje, na jakim etapie dziecko udźwignie resztę, a kiedy jest jeszcze za wcześnie.

← Poradnik