Zabawa w sklep w przedszkolu — gotowy scenariusz zajęć

Czterdzieści minut, dwadzieścioro dzieci, jedna lada. Scenariusz napisany tak, żeby dało się go przeprowadzić bez przygotowań w weekend.

Aktualizacja: 2026-08-19

Zabawa w sklep jest w podstawie programowej obecna od zawsze — jako zabawa tematyczna, ćwiczenie liczenia i trening ról społecznych naraz. Kłopot w tym, że w grupie dwudziestoosobowej rozsypuje się w pierwszych pięciu minutach: dwoje dzieci stoi za ladą, reszta czeka i się nudzi.

Poniższy scenariusz rozwiązuje głównie ten problem — resztę robi sama zabawa.

Metryczka

• Grupa: 4–6 lat (warianty niżej), 15–25 dzieci
• Czas: 40 minut
• Cele: klasyfikowanie przedmiotów, liczenie w zakresie dostosowanym do grupy, wymiana ról społecznych (sprzedawca / klient), kultura rozmowy
• Forma: praca w stałych zespołach, rotacja stanowisk

Materiały

• 15–20 pustych, czystych opakowań (kartony po płatkach, butelki PET, pudełka po herbacie)
• 3–4 koszyki lub reklamówki materiałowe
• „monety”: żetony, nakrętki albo wydrukowane krążki — po 10 na dziecko
• kartki A5 na ceny, marker
• opcjonalnie: tablet jako kasa (patrz „Wariant z kasą”)

Opakowania warto zbierać przez dwa tygodnie z pomocą rodziców — przy okazji wciąga to dom w to, co dzieje się w sali.

Przebieg — 40 minut

1. Wprowadzenie w kręgu (5 min)

Pytanie otwierające: „Kto był w tym tygodniu w sklepie? Co się tam robi?”

Zbierzcie odpowiedzi na tablicy w dwóch kolumnach: co robi sprzedawca / co robi klient. Ta lista będzie punktem odniesienia przez całe zajęcia — wracaj do niej, gdy zabawa zacznie się rozłazić.

2. Urządzamy sklep (8 min)

Dzieci w zespołach 4–5-osobowych dostają po 4–5 opakowań i zadanie: pogrupować towar i ustawić na „półce” (ławka, dywan, parapet).

To jest właściwa część matematyczna zajęć, choć nie widać w niej ani jednej cyfry. Klasyfikowanie — napoje osobno, słodycze osobno — to fundament, na którym stoi później liczenie zbiorów.

Na koniec każdy zespół podpisuje ceny. Dla młodszych: 1, 2 albo 3 żetony. Dla starszych: pełne złote do 5.

3. Runda pierwsza — sprzedajemy (10 min)

Podział: w każdym zespole dwoje sprzedawców, reszta idzie na zakupy do innych zespołów. Każde dziecko-klient dostaje 10 żetonów i zadanie: kupić trzy rzeczy.

Nauczyciel krąży i podrzuca zdania, których dzieci jeszcze nie mają: „Czy mogę prosić o…”, „Ile płacę?”, „Proszę resztę”.

4. Zamiana ról (10 min)

Sygnał, wszyscy się zatrzymują, sprzedawcy stają się klientami. To najważniejszy moment zajęć — dziecko, które przed chwilą liczyło, teraz musi czekać w kolejce, i odwrotnie.

W drugiej rundzie warto podnieść poprzeczkę: klient dostaje listę zakupów (trzy obrazki na kartce) i musi skompletować dokładnie to, co na niej jest.

5. Podsumowanie w kręgu (7 min)

Trzy pytania, w tej kolejności:

1. Co było najtrudniejsze — sprzedawać czy kupować?
2. Komu zabrakło żetonów? Co wtedy zrobiliście?
3. Co powiedzieć, gdy w sklepie czegoś nie ma?

Drugie pytanie robi najwięcej dobrego. Dzieci same dochodzą do tego, że pieniędzy jest skończona ilość — i że trzeba było wybrać.

Warianty

Grupa młodsza (3–4 lata)

Zrezygnuj z żetonów. Zabawa kończy się na podaniu towaru i podziękowaniu. Skróć do 25 minut i zostaw więcej czasu na urządzanie sklepu — dla trzylatka układanie pudełek jest zabawą, nie przygotowaniem do niej.

Grupa starsza (5–6 lat)

Wprowadź resztę: klient płaci 5 żetonów za towar kosztujący 3. Dodaj rolę „kierownika”, który sprawdza, czy reszta się zgadza — to naturalny sposób, żeby zajęcie znalazło się dla dziecka szybciej liczącego niż reszta grupy.

Grupa mieszana / integracyjna

Trzy stanowiska o różnej trudności: sklep „za jeden żeton”, sklep z cenami do trzech, sklep z resztą. Dzieci wybierają same — i zwykle wybierają dobrze.

Wariant z kasą na tablecie

Jeśli w sali jest tablet, może pełnić rolę kasy przy jednym stanowisku. Zdejmuje z dzieci sumowanie, zostawiając im to, co mają ćwiczyć: przyjęcie płatności i wydanie reszty.

KidRoles: Sklep nadaje się tu z trzech powodów praktycznych, nie marketingowych: działa bez internetu (sala nie musi mieć wi-fi), nie zakłada kont ani nie zbiera żadnych danych dzieci, a każde dziecko może mieć własny profil kasjera chroniony PIN-em — więc punkty nie mieszają się między grupami. Telefon nauczyciela może służyć jako bezprzewodowy skaner: dziecko skanuje prawdziwe opakowanie, produkt wpada do koszyka na tablecie.

Asortyment i ceny ustawia się raz, przed zajęciami, i zostają w pamięci urządzenia.

Uwagi organizacyjne

Hałas. Zabawa w sklep jest głośna i tak ma być. Ustal jeden sygnał ciszy (dzwonek, klaśnięcie) i przećwicz go przed startem, nie w trakcie.

Konflikty o role. Wybuchają zawsze przy podziale na sprzedawców. Rozwiązanie: rotacja jest w scenariuszu od początku i mówisz o niej zanim zaczniecie — „każdy będzie sprzedawcą, kolejność wylosujemy”.

Dziecko, które nie chce grać. Rola „dostawcy” (uzupełnia półki) albo „ochrony sklepu” pozwala uczestniczyć bez rozmowy z klientem. Dla dziecka nieśmiałego to często jedyne wejście do zabawy tematycznej.

Do zabrania na kolejne zajęcia

Ten scenariusz można powtarzać co kilka tygodni, zmieniając jedną rzecz: branżę sklepu (warzywniak, kwiaciarnia, sklep z zabawkami), walutę, wysokość cen albo wprowadzając promocje. Dzieci znają wtedy ramę i całą energię wkładają w to, co nowe.

Jeśli chcesz przygotować się od strony liczenia, przydatna będzie kolejność nauki liczenia pieniędzy — opisuje, na jakim etapie dziecko udźwignie resztę, a kiedy jest jeszcze za wcześnie.

← Poradnik